Walang Wakas

Maituturing kong #fail ang dalawang series na aking isinulat dito sa aking blog. Ewan ko ba. Nung mga unang labas ay ganado ako sa pagsusulat ng kung ano-anong shitness for the sake na may maisulat. Pinagana ko ang aking imagination kaya naman umabot sa more than 2 episodes ang series na Pantasya at Baksyon. Pero unfortunately, nawala na ang motivation sa katawan at daliri ko. Di ko alam kung pano durugtungan ang kwentong walang wenta. Kaya hanggang dito na lang yung fictionserye na ginawa ko. Walang wakas. Walang closure. Bitin. Bigla na lang maglalaho.

 

 

Next time, di na ako gagawa ng fiction na sobra sa 3 chapters/episodes. lols

Wer U 2: Iloilo

Whachup! Kamustasa kalabasa! Heto na, heto na, heto na.... Aaaaaa.Doobidoobidooo. Well, cut na. This is it, the continuation of the laboy. Ang karugs ng wento. Ang da palowing day sa Iloilo. So heto na ang 'Wer U' part 2.

Natapos ang kwento kahapon sa pagbalik namin sa hotel. Dito nag rest muna kami. From 2am to 8:30 am ang tulog. Matapos nun, napagpasyahan naming lumabas ng hotel para makahanap ng mapag-aalmusalan dahil medyo costly ang presyo ng lafang sa 'tel. Sa kanta lang ng street ay may Mercury drugs at dun ako bumili ng junkfood for breakfast. Wakekeke. Vcut and Piatos lang ay solb na ang aking sikmura. Kay blogging puyat, nag-mcdo sya while si Mapanuri ay may baong San Marino Tuna Paella (hindi ito endorsement ng food). 

Right after makapag-almuchow ay ligo mode na kami para makapaglibot ng konti for some picture-picture sa city. May 2 hours kami kasi by 12 dapat check-out na at gora na sa next destination. So for the 2 hours, naglakads-lakads lang kami para makakuha ng mga shots like sa isang hospital, sa iloilo museum at kung ano-anong matanaw. :p By 12, mineet na namin si Jan para pumunta sa sakayan papuntang Sand Bar Island.

Bumili muna kami ng mga chichirya at tubigs at tinapays sa isang grocery store bago kami nag-umpisang mag-byahe. 2 jeepney rides muna tapos dapat sa bus station. Kaso instead of the VengaBus, kami ay bumaba at napilitang sumakay sa VengaVan para makadating sa bayan ng Conception. bakit VengaVan? Kasi Van sya na akala mo ay gawa sa mga pache-pacheng bakal na akala mo ay any minute ay gigiba pero looks will deceive you (naks, uminglis). Ang Van na pache-pache ay kumakaripas at humaharurot sa daan. Naknamputs, akala mo race car. :p Ang larawan sa itaas ay kuha sa loob ng vengavan at some of the views na matatanaw. Makakakita ka muna ng green pastures bago ka makadating sa baybaydagat. Kasama din pala sa pics ang boat ride to the isla.

After around 20 minutes na boat ride, dumating na kami sa aming destinasyon, ang Sand Bar Island. Eto ay isang isla na may tila daanang gawa sa buhangin kung lowtide. So meaning, kaya sand bar, may bar ng sand. (ang gulo lang no? well, ganun talaga). Hapon na kami dumating at medyo maulaps kaya naman kung mapapansin ninyo, medyo dark ng konti ang mga pics, walang sunlights masyadow. Ang mga pics ay shots ng view at mga cottages o bahay kubo/ silong.

Syempre, kailangang magpicture-picture sa isla. Ang nasa itaas ay larawan ng apat na nagbabakasyon at naghahanap ng paraiso para makapagpahinga at marejuvenate. naks, rejuvenate, San ko nga ba napulot ang word na iyon. :D Aside from picture picture, syempre naglublob na kami sa dagats.

Sa pagsapit ng gabi, ang binili namin sa palengke ang aming pinaluto. Nagpaluto kami ng chicken adobo kasama ang hiniwa/chinopchop na itlog na maalat with kamatis. Ang lafu session ay napakasarap right after mapagod ng slight sa paglangoy langoy. Busog at bondats at medyo sumira ng diet ang pagkain dahil masarap ang kumain habang dinig ang alon sa dagat at ang malamig na ihip ng hangin. After nun, nag try ako kumuha ng mga slow shutter shots pero medyo fail kaya walang masyadong pics sa gabi.

Oks, hangang dito na lang muna, Bukas na ang last part ng Iloilo trips. TC mga pips.

Wer U: Iloilo

I'm back balakubak! As stated ko naman sa previous posts ko, ako ay nagpahinga at naglamyerda (naglakwatsa) sa Iloilo. Yep. Ang batang (oo, bata, 24 palang ako :p) may pangalang khanto ay lumipad papuntang Visayas Area para makalanghap ng fresh air, away from the busy Manila area. So heto ang unang part ng adventure. :D

Right after ng shift ni Mapanuri, ako kasama si Blogging Puyat ay naghanap na ng taxi mula sa opisina papuntang domestic airport para makalipad papunta sa aming destinasyon, ang iloilo. Ang aming flight ay 4:55pm (di ko matandaan, basta around 4:30 up). Hindi Cebu Pacific ang plane na aming sasakyan kundi Zest Air. Nadelay ang flight at na-adjust daw until 5:50 something. So kumain muna kami sa Jalibi sa labas ng airport habang nag-aantay. Buti bumalik kami agad kasi nag-arrive na din pala yung plane, kami ang last passengers na sumakay. wakokokk. 

Zest Air: Iloilo Bound

Mga around 7 to 7:30 ng kami ay makalapag sa Iloilo airport. Since walang ilaw ang karatula ng airport, walang saysay ang pag-picture picture kaya naghanap kami ng masasakyan. Grabehan lang ang mga taxi dito. Porket-porket gabi ay sa tumataginting na 500 daw ang bayad papuntang main city? Omaygash naman. Buti na lang at nakahanap ng medyo mura-mura, no choice eh, taxi lang talaga masasakyan. Dapat kasi may jeep to airport na lang. Sa halagang 400 dibaydebay 3, kami ay naasakay at nakadating sa city. Nagpababa kami sa Hotel na aming tutuluyan for the night.- Century 21 Hotel.

Ang Hotel

Okay naman ang hotel. Malinis, maayos, at maganda ang hotel. May heater kung maliligo ka. Gusto ko din ang cable sa tv kasi madaming mapapanood kung tatambay ka sa hotel. hehehe. Nagpahinga muna kami saglit at inaantay ang isang friendships na nasa Iloilo din. Nakatulog kaming tatlo ng biglang may kumiriring na telepono. Tumatawag ang resepsyonista dahil nasa baba na daw yung aming friendship. So Bumaba kami to meet him. Kasama niya ang friend niya, kami ay lumakad at nagtour.

Nung papasakay kami ng jeep, nakakita ako ng karatula sa Iloilo na mga pinagbabawal. Bawal pork, hipon, beans, juk lang. Bawal ang manigarilyo, bawal ang magkalat, bawal jay walking at bawal magbigay ng limos. Naks, Fine city din pala ang Iloilo, as in may fine kapag ginawa mo ang mga bagay na aking nabanggit. So kahit may mangulit na pulubs, bawal. Sa mga smokers, heheh, blogging puyat, tiis muna sila kasi bihira kang makakakita ng nagyoyosi at takatak boys. 

Since gabi na, kami ay itinour sa place kung saan tumatambay ang mga nocturnal people: Ang Smallville (Smallville OST playing). Eto ang katumbas ng Eastwood at Metrowalk sa manila. Dito makikita ang samutsaring mga kainan, resto at bars. Dito din matatagpuan ang counterpart ng Starbucks, ang Cofeebreak. Dito kami tumambay at nagkape. Mas mura kesa sa starbucks at oks ang lasa ng mga cakes at pastries. :D

May Poster pa ang blog ko sa Smallville?

After mag cofee at kumain ng cake, lakad mode kami papunta sa Boardwalk o ang parang Riverside ng Marikina. Presko ang simoy ng hangin dito. Walang usok ng yosi at sasakyan. Dito ang tabayan ng gustong mag hang-out, magkwentuhan, maglakad-lakad, magmuni-muni at maglambingan (lovers lane). Dito ko nais na sana pedeng gawing souvenir ang preskong hangin at dalhin ito sa manila. :p

Lakad lang ng lakad!

At last stop for night 1, kelangan makatikim kami ng La Paz Batchoy. So dinala kami sa Ted's para tikman ang mainit at masarap na batcoy. Masarap ang sabaw, ang nudols at ang sahog. Ang best pa, kung gusto mo ng second serving ng sabaw, pede kang humingi :D

 

Nakabalik kami sa hotel around 2am na ata. hehehe. O sya, masyado ng mahaba ang post na ito at baka dumami pa ang mag skip read. Wakokokokkok. 

Itutuloy.....

Note: Nag-picasa ako para maminimize yung sasakupin kung puro pics ang ipapaskil ko. :D at walang edit sa colors yung pics, tinamad akong mag lightroom.

Ang Bakasyon: Kabataan

Part 1: Ang Bakasyon
Part 2: Sa Luimang Bahay
Part 3: Nakalipas

Binuksan ko ang pintuan ng aming bahay para pagbugsan ang dalawang taong kanina pa kumakatok sa aming pintuan. Kasabay ng kalahating ngiti upang makita ang dimple sa pisngi, sinalubong ko ang dalawang bisita sa bahay.

Rene: Oi, musta? Pasensya na nga pala kanina at di ka namin makausap ng matagal. lam mo na, ang mga baka at kambing.

April: Oo nga. Pero ngayon, may time na tayo para mag-catch up.

Ayoko naman maging rude sa aking bisita kaya inaya ko sila na pumasok. Inalok ko sila sa aming sala pero tila mas komportable sila na sa labas nalang mag-usap. Kaya ang aking ginawa ay inanyayahan ko sila sa may likuran kung saan may puno ng mangga at naroon ang duyan na gawa sa dalawang gulong ng tricycle na pinagdugtong ng kawayan upang gawing upuan.

Umupo si April sa duyan samantalang si Rene ay umakyat sa puno ng mangga at naghanap ng mauupuan. Nahiya naman akong tabihan si April kaya dun ako sa may malaking bato pumuwesto. 

Ilang minutong katahimikan din yun. Parang nagpapakiramdaman kaming tatlo na parang may hiya sa isa't-isa. Siguro nakahalata na sila na parang may pangamba pa sa akin kaya sila na ang nagsimula ng pag-uusap.

April: Anim na taon ka ding di umuwi. Tagal din nun. Kamusta ka na nga pala?

Ako: Okay naman. Ganun padin. Kailangan mag-aral para makakuha ng magandang work sa future.

Rene: Wow! Sipag mo naman pare.

April: Sa anim na taon mo sa syudad, siguro marami ka ng naging kalaro at kaibigan.

Rene: Oo nga, baka nga sa dami nun ay nakalimutan mo na kami. Pero mukang hindi naman no?

Ako: ee... di naman madami. Konti lang. atsaka....

April: Atsaka ano?

Ako: A yun... wala. nawala na yung dapat na kasunod.

Rene: Ano ba pre, makakalimutin ka na? 

Katahimikan ulit. Eto yung sinasabing awkward silence. Buti na lang at medyo active si April at sya ay nagsalita para magpatuloy ang usapan.

April: Anlaki na ng pinagbago natin no? Noon mga patpatin at gusgusin pa tayo. Ngayon, mga  medyo maskulado na kayo, at ako, may kurba na. hehe.

Rene: Naman! Kung dati ay para tayong patpat na madaling tangayin ng ihip ng hangin, ngayon, may laman na.

April: Si Rene, yung batang mahilig sa larong tamblingan. Laging nasa dayamihan. Laging may pantal.

Rene: E ikaw April, noon nakikipag-away ka sa ibang bata lalo na kapag hindi ikaw ang magiging nanay sa bahay-bahayan. Lagi mong gustong magluto-lutuan at mag-iihaw ng mga dahon-dahon.

Sa pagkwekwentuhan ng dalawa, mas nadagdagan pa ang alala. Muling nagbabalik ang nakalipas. Ang nakaraan ay pumapasok sa aking memorya.  Parang nag flash back ng aming kabataan.

Ako: Noon, sa may bukiran, Masaya tayong naghahabulan. Nag-uunahan at nagkakarerahan.

April: (Nakangiti) Oo, tapos magtutulakan sa damuhan at magpapagulong gulong.

Rene: At kapag nangangati na, aalisin lang ang suot na damit at magkakamutan ng likod.

Nag-blush ng konti si April. Ang pisngi nya ay tila sinampal sa kapulahan.

April: Anu ba kayo, bata pa kasi tayo noon. Walang malisya kung magtanggalan ng damit.

Rene; Natural. Noon, parang aspaltado ang harapan mo, walang humps.

April: E ngayon, meron na akong melon. (Tumawa ng konti).

Rene: Hahahaha. Nagdalaga ka na nga talaga. Kami naman, syempre binata na kami.

April: Wushuoooo. Di nga? Ang ga-sili ninyo bang pututoy ay naging talong at upo na??? (nangungutya)

Rene: Ano sa palagay mo? 

Napaisip ako bigla. Anlaki na nga ng pagbabago namin. Kumbaga sa mga pokemon, nag evolve na kami. Kung sa transformers, nag-transforms na kami. Hindi na kami yung mga batang paslit/ yagit. Tapos na ang panahon ng kamusmusan. Lumipas na ang puro laro at nag-uumpisa na kaming harapin ang pagbabago sa buhay-buhay. Mag-uumpisa na ang pagtahak sa landas ng pag-ibig at buhay.

Nag-paalam saglit si Rene na may dadaanan lang daw sya saglit. Pero Sa amoy na nalanghap namin mula sa taas ng puno ng mangga, mukang sa kubeta ang daan niya. Naiwan kami ni April sa aming puwesto.

Nakaramdam ako ng wierd na feeling. Hindi ako natatae katulad ni Rene. Hindi rin libog mula sa naughty words mula kay April. Eto ay ang pakiramdam na nangyari na ang eksenang nagaganap. De Javu. Pero parang hindi lang de javu. Parang nangyari ang ganito anim na taon na ang nakakalipas.

Kasabay ng pag-iisip ko sa nakaraan, isang malakas na ihip ng hangin ang dumating at ang natanaw ko ng buong-buo ang mukha ni April. Kasabay ng pagtanaw na iyon, ang ihip ng hangin ang nagbibigay ng kakaibang ganda lalo na habang tinatangay ng hangin ang kanyang mahabang itim na buhok. 

Itutuloy...........

Ang Bakasyon: Nakalipas

Part 1: Ang Bakasyon
Part 2: Ang Bakasyon: Sa Lumang Bahay

Di ako mapakali. Di ako mapalagay. Ano ba yung alaalang kailangang matandaan. Bakit ako nakalimot? Amnesia? Hindi. Alza…. Makakalimutin nalang, hirap iispel e. Kung anong dahilan, di ko alam.

“Nay, anu nga ulit pangalan nung dalawang nakita ninyo ni Tay sa may stop-over?” tanong ko.

“Anu ba anak! Nakalimutan mo na yung dalawang matalik mong kaibigan?” tanung ni inay.

“Slight lang naman. You know. 6 years!! 6 years din yun!!!” sagot ko.

“Ay ay ay, mag memo plus gold for good memory nak! Sustagen prime” bumira si inay.

“Hay nako. Dali na. Sabihin nio na kasi!” naiinip at napipikon kong tugon.

“SECRET!!!  Sikretong malupit ng babaeng hapit na hapit!” Sabi ni inay.

Magwawalk-out na sana ako ng narig ang karugtong na sasabihin ni inay.

“Di ko sasabihing  Rene at  April ang pangalan ng dalawa. Hindi ko sasabihin yun nak!” patawang sabi ni inay.

Matapos marinig ang pangalan ng dalawa ay para akong nag-time travel. Para akong tumalon sa portal na ginawa ng magic takure. Para akong gumamit ng time machine ni doraemon. Naalala ko ang nakalipas. Natandaan ang nakaraan. Ang blurred na mukha nila sa isip ay ngayon ay malinaw na. Crystal clear ika nga. 
May kumatok sa pintuan ng bahay. Pamilyar ang boses. Ang boses na nadinig kaninang umaga sa may daan. Ang dalawang taong naging misteryo nung una ay nandyan na. Andyan na sila Rene at April o mas kilala ko sa pangalang Boy at Nene.

Kumabog ang dibdib ko. Di ko alam ang gagawin. Kailangan kong harapin ang nakaraan. Kailangan kong tibayan ang tuhod at kausapin sila. Masaya ako ng maalala ko ang nakaraang paglalaro. Ang mga tawanan at habulan. Pero naalala ko din ang masakit na kahapon na aking nilihim at itinago. Kinimkim ko ang masamang pangyayari at maaanghang na salitang narinig, anim na taon ang nakakaraan.

“Hindi ka bagay sa aking anak. Pangarap kong makapangasawa siya ng ubod ng yaman na iaahon kami!” Alingawngaw ng salitang binitiwan ng ina ni Nene.

“Makakapatay ako kung sino man ang aagaw kay Nene ng aking anak na si boy!! Kahit sino pa siya!” Nakakayanig na boses ng ama ni Rene.

Di ako sanay sa mga taong pabulyaw at pasigaw kung magsalita. Di rin ako sanay na tila napag-initan kaya na-trauma ako sa magulang ng dalawang taong kinonsidera kong mga kaibigan. Takot. Takot ang gumulo sa pagkakaibigan naming kaya pinili ko na hindi sumama kapag umuuwi ng probinsya si itay. Pinili kong takasan ang nakaraan at takbuhan ang mga halimaw na bumugbog sa musmos kong pag-iisip. Tama nga ang kasabihan na mas masakit ang hampas ng dila kaysa sa mga palo at hampas mula sa mga kawayan at palo-palo.

Nandito na to e, kailangang tatagan ko ang loob ko. Kailangang kayanin kong harapin sila. Hindi naman ang magulang nila ang makakausap ko e. Kaya ko ito. Huminga ako ng malalim at tinungo ang pintuan. Inalis ko saglit sa isipan ang masakit na nakaraan at sinuot ang konting ngiti sa labi.

Itutuloy……

Note: Mawawala ako ng ilang araw para mag bakasyon. Magaling na ang aking katawang lupa kaya go na ako at aakyat ng bundok para sa Panagbengga festival sa Baguio. Ang larawan sa itaas ay nakuha sa google.

Ang Bakasyon: Sa Lumang Bahay

Previous episode:
Ang Bakasyon

Patuloy ang takbo ng tryke na aming sinasakyan patungo sa aming barrio/ baranggay. Malayo na ang dalawang taong nabalingan ko ng tingin. Umiling na lamang ako at inisip na baka ibang tao sila at di naman sila yung sinasabi ng magulang ko na kababata. Habang malamig pa ang simoy ng hangin at malalanghap ang amoy ng damo at dayami sa bukid at naging maganda ang takbo ng tryke. Nagbago lang ito ng lumiko na at papasok na daw sa iba-ibang baranggay bago sa aming lugar. Gegewang-gewang ng konti ang takbo kasi mabato ang daan. Hindi lang basta bastang bato na maliliit, yung tipong bato na iba-iba ang sukat kaya bumpy ride talaga. Buti nalang at natiis ng pwetan namin at nakadating din kami.

"Andito na tayo anak! Bumaba ka na!", sabi ni itay.

Umalis ako sa pagkaka-angkas sa likuran ng tricycle at tinignan ang bahay na binabaan. May kalumaan na pala ang bahay namin dito sa probinsya. 1/4 ng bahay ay gawa sa semento para sa pinaka base habang ang natitirang 3/4 ay gawa sa kahoy na di ko mawari. Ano bang alam ko sa kahoy, carpentry ba tinapos ko? Ang bintana naman ay luma din. Parang stained glass na ewan. Technicolor at iba iba ang kulay at color pattern, walang symmetry. 

"Ano ba yang binubulong-bulong mo nak?! Architect ka ba para maag-judge ng pagkakayari? Interior Designer nak?", Vuma-vice gandang banat ng aking inay.

"A.....E.....". yan na lang ang sinabi ko. Tuloy na lang ako sa pintuan. Pero bago paman ako makadiretso ay may narinig akong mga munting kahol.

arf-arf. Aw-aw. wuff-wuff at wrup-wrup. Apat na tuta ang bumungad sa aking harapan. Isang puti, isang black, isang brown at isang batik-batik. 'United nation ba ito?', naisip ko sa sarili. Hulaan ko ang pinangalan sa apat na to; Whitie, Blackie, Brownie at Tagpi. Maya maya pa ay may narinig akong sigaw na nanggagaling sa loob, pinagagalitan at pinapatahimik ang mga tuta.

"Whitie!!!! Pssst! Blackie!!!! Shhhh!!! Brownie!!!! tigil!!!!"

'Score!!!' Mahinang bulong ko sa sarili! Mapeperpekto ko pa ata, isa na lang!

"Tumahimik ka nga at tumigil ka sa pagtahol mo SPOT!!!!!"

Potakels, minalas pa ako sa batik-batik. Dumiretcho na ako at nag-mano sa aleng sumasaway sa mga tuta na sign ng paggalang kung sino man sya. 

"Nak! Nagblebless ka pero di mo pa sya kilala, pano kung katulong lang sya?". sabi ni itay.

"Sus, wag kang mag-alala. kamag-anak natin sya. Tama lang na mag mano ka. Siya si Tiya Nena ng itay mo. Kasama niya dito sa bahay sina Tiya Geronima at Tiyo Nakpil."

"Lola Nena na lang itawag mo sa akin apo. At ikaw naman Pablo, wag mong ishinoshortcut ang pangalan namin sa harap ng anak mo." sabi ni Lola Nena.

"Anong masama? Kaw talaga TyaNe! Buti pa sila TiyangGe at TiyoNak! wahehehe"

Natamad na ako sa pagpupunchline ni itay kaya nagpasya na lamang akong matulog.

Kinabukasan, nagising ako ng medyo madilim pa. Sinilip ko ang aking cellphone at nakitang alas kwatro pa lamang. Anu ba yan, parang 12 hours na akong natutulog. Ambagal pala ng oras dito sa probinsya. Dahil di na ako dinadalaw ng antok at ayokong bumalik sa kama ay binuksan ko na lamang ang bintana at hinayaang malanghap ang napakasarap at malamig na ihip ng hangin. Kasabay ng dilim ang huni ng mga kuliglig na di ko alam kung san galing. Madidinig din ang naglalambuchingang butiki sa kisame at ang mahinang tunog ng tuko.

Di pa gaanong naaabutan ng sibilisasyon ang baryo nila itay kaya medyo di bright ang mga ilaw. Ewan ko ba, kahit 22 inch na tv ay wala dito, magtyatyaga ka sa 10 inches na telebisyon at pahirapan pang sumagap ng estasyon. At since probinsya nga, tila walang gaanong hilig pa sa tv ang mga tao. Medyo lumiliwanag na at biglang nagkaroon ng kung anong ingay sa loob ng bahay. Transistor radyo pala. Naghahanap na ng balita si Lolo Nak.

Lumabas ako ng bahay para mas ma-feel ang simoy ng hangin. Dun sa kalsada ako nag-stretching at nag-unat-unat. Pinagmasdan ko ang paligid na di ko naman ginawa nung dumating kami. Ngayon ko lang napansin na medyo di na malalayo ang bahay. Kung ang dating malabong alala ay ang mga kabahayan ay magkakahiwalay, ngayon, medyo slightly magkakalapit na pero malayo padin.

Pabalik na sana ako sa loob ng bigla akong nakarinig ng unga ng baka. Kasabay noon ay ang pag-mheee ng mga kambing. Napalingon ako. Sa di kalayuan ay ang naglalakad na kambing, baka at tila may humahabol pa, isang kalabaw. Lahat ay nakatali at hawak ng isang pamilyar na mga pigura. Habang papalapit sa akin ang mga hayop, unti kong naalala ang dalawang tao na nakita ko sa may stop-over na nagtatalo. Totoo ba to?

"Oi! Musta na!!! Tagal mong di dumalaw dito sa atin ah!" Sabi ng lalaki.

"Oo nga. antagal din ng anim na taon. At mula noon, anlaki na ng pinagbago mo!" Sabi ng babae.

"Sige, mamaya na tayo magkamustahan at magkwentuhan, dadalhin pa namin tong mga hayop dyan sa bukid para makakain ng damo." Pahabol ng lalaki.

Habang naglalakad palayo ang dalawa, ako naman ay natulala at tila nautal. Napasulyap na lang ako sa kanila at nakita ko na sumulyap din sa akin yung babae. Naguluhan ako. Ano ba to at sa anim na taon lang ay tila limot ko na ang itsura nila. Gusto kong iumpog sa pader ang ulo ko at baka nagka-amnesia lang ako. Pero hindi eh. May natatandaan ako pero medyo malabo. Napakamot na lamang ako at pumasok sa loob ng lumang bahay at pinipilit na alalahanin ang nakaraan. Ano ba ang kulang sa mga alaala ko ng aking kabataan?

Itutuloy.....

Note: Ang larawan ay kuha last 2009, sa probinsya ng aking ina, Pangasinan. :D